Als je bij hem de kamer binnenloopt, maak je meteen kennis met de liefde van zijn leven: de vrachtwagen. In alle soorten en maten zijn ze te bewonderen. Zelfs een aantal plankjes in de keuken hebben eraan moeten geloven. Ik ben te gast bij Erik-Jan Vos; een bijzondere jongen, met een onwaarschijnlijk verhaal.

Erik-Jan neemt dit jaar deel aan Mont Ventoux on Wheels (MVOW) en gaat niet alleen de uitdaging aan om zelf de tocht van ruim 21 kilometer naar de top van deze winderige berg tot een goed eind te brengen, maar wil ook de deelnemers in een rolstoel helpen de top te halen. Er zijn voor anderen, dat is iets wat voor hem belangrijk is. Dankzij MVOW krijgt hij hier op een mooie manier de kans voor, maar het biedt hemzelf ook de kans om weer aansluiting te krijgen bij de samenleving. De aansluiting die hij 8 jaar geleden tegen wil en dank heeft verloren.

Ongelukkige levenswending

Nog maar 19 is hij en in de kracht van zijn leven. Daar geniet hij ook met volle teugen van, maar dan is daar dat noodlottige ongeval. Op een ochtend in februari, als hij op weg is naar zijn werk, verliest Erik-Jan de macht over zijn stuur. Hij komt hard tot stilstand tegen een boom en raakt buiten bewustzijn. Uiteindelijk ligt hij 102 dagen in coma.

Erik-Jan laat een filmpje zien dat hij heeft gemaakt. De klanken van ‘Bloed, zweet en tranen’ begeleiden de foto’s van voor zijn ongeluk, van het ongeluk zelf, van zijn periode in het ziekenhuis en in de revalidatiepraktijk én van zijn grote droom. Indrukwekkend en het mag ook een wonder worden genoemd dat hij dit ongeluk überhaupt heeft overleefd.

Als hij ontwaakt uit zijn coma, valt moeilijk in te schatten waartoe Erik-Jan ooit weer in staat zal zijn. De artsen weten in ieder geval wel dat hij niet meer zal kunnen lopen en dat ook praten erg moeilijk zal worden. Vol goede moed begint Erik-Jan echter aan zijn revalidatieproces en dan wordt al snel duidelijk hoeveel karakter deze jongen heeft.

“De artsen hebben wel verteld dat ik nooit meer uit die rolstoel zou komen, maar daar dacht ik zelf anders over. Vrachtwagens zijn mijn grote passie en mijn droom is om vrachtwagenchauffeur te worden. Dat is mijn doel en dat ga ik halen. Daarvoor moet je wel kunnen lopen en dat is alvast gelukt!”

Ondanks hersenletsel de Ventoux op

Ook praten gaat hem dus inmiddels goed af. Met name de afgelopen 5 jaar heeft hij zich enorm ontwikkeld en daardoor kan hij nu ook op zichzelf wonen. Wel met begeleiding vanuit Interakt Contour. Erik-Jan heeft door het ongeluk namelijk Niet Aangeboren Hersenletsel. Hij wordt onder andere begeleid door Karin Vis. Erik-Jan heeft haar gevraagd om bij dit gesprek te zitten, want dat vindt hij fijn. Karin gaat ook mee naar Frankrijk.

Dankzij Interakt Contour is Mont Ventoux on Wheels ook in beeld gekomen bij Erik-Jan. “Eerst vond ik het wel erg spannend moet ik eerlijk toegeven. Een grote groep mensen die ik moest leren kennen. Ik heb dat een paar keer eerder gehad en daarbij regelmatig het gevoel gekregen dat mensen me zielig vonden. Dat ben ik niet en ik vind het vervelend als er zo naar me gekeken wordt. Bij MVOW is dat anders; ik heb het gevoel dat ik er echt bij hoor. De wereld is vaak erg hard, maar hier is dat anders. Ik kan zo blij worden van de manier waarop mensen uit de groep op me reageren”, vertelt hij met een grote lach op zijn gezicht.

Doorgaan

Het ongeluk heeft natuurlijk veel veranderd in zijn leven. Met veel mensen met wie hij voor zijn ongeluk veel om ging, heeft hij nu niet of nauwelijks contact. Hij begrijpt dat ook wel, want hij is de oude Erik-Jan niet meer. “Dat is ook wel het mooie bij de groep van Mont Ventoux on Wheels: iedereen leert mij kennen hoe ik nu ben en dat is erg fijn”, realiseert hij zich.

In diezelfde lijn vindt hij ook dat hij niet persé minder gelukkig is dan voor het ongeluk. Erik-Jan: ”Ik ben serieuzer geworden in positieve zin, leef meer voor mijn passie en geloof dat ik nog steeds mijn dromen uit kan laten komen. Dat geeft me veel kracht.” Muziek is hierbij erg belangrijk voor hem, van Nederlandstalig tot Hardstyle. “In muziek kan ik mijn emoties goed kwijt. Het geeft me enorm het gevoel dat ik leef!”

Hij wil ook niet meer te veel achteromkijken. In zijn woonkamer hangt een enorme foto van de vrachtwagen van zijn vader. Op de truck is duidelijk een levensmotto van Erik-Jan te lezen: ‘En Door!!’.

Dat Erik-Jan door gaat is meer dan duidelijk. Dat hij voor zijn passie leeft al helemaal. Hij heeft de afgelopen jaren een tijdje bij lunchroom Uniek gewerkt in Nunspeet, maar is nu met zijn jobcoach op zoek naar een baan dichtbij vrachtwagens. Het ziet er zelfs naar uit dat hij binnenkort een keuring mag doen bij het RDW om te kijken of hij weer in aanmerking kan komen voor een rijbewijs. “Eigenlijk kon dat misschien al eerder, maar ik ben laatst met mijn mountainbike tegen een betonrand aangereden en heb mijn sleutelbeen gebroken. Dat moest natuurlijk eerst goed genezen”. Even is hij stil en dan begint hij te lachen: “En door!!”.

Inspirerende teamgenoot

Zijn ultieme doel, het rijden in een vrachtwagen en dan bij voorkeur in een gele Scania R500, komt dus steeds meer in beeld. Net zoals het behalen van de top van de Mont Ventoux. “Ik weet dat veel mensen niet geloven dat ik de 21 kilometer naar de top ga halen, maar ik zal mijn gelijk krijgen en bewijzen dat het wel gaat lukken. Zeker omdat we het samen gaan doen.”

Te horen krijgen dat je nooit meer kunt lopen en dan jaren later deze uitdaging aangaan. Dat alleen al is voor veel van zijn teamgenoten een enorme motivatie om zelf ook alles eruit te halen. Erik-Jan ziet zichzelf overigens totaal niet als voorbeeld. “Ik wil en moet mijn lichaam blijven uitdagen, alleen dan haal ik het maximale eruit. Dat doe ik niet voor anderen, maar voor mezelf. Als het nodig is wil ik anderen natuurlijk wel helpen, want dat vind ik belangrijk. Schrijf je dat wel op?!” Hier voegt hij nog aan toe: ‘Laatst heb ik een stuk alleen gelopen, maar dat vond ik helemaal niks, ik heb de groep dus ook nodig.”

Het is inmiddels etenstijd en Erik-Jan heeft de luxe dat hij dagelijks met een groep medebewoners van het appartementencomplex eet. Als we naar buiten lopen, kijk ik nog een keer naar de tekst op de muur bij hem in de gang. Daar staat ook zijn andere levensmotto: ‘Lach en leef je droom…’

De tekst overvalt me. Wat een kracht. Ineens komt ook het volledige besef dat Erik-Jan precies is waar Mont Ventoux on Wheels voor staat. Geloven in jezelf en in de ander. Het maximale eruit proberen te halen en niet zomaar bij de pakken neer gaan zitten. Doelen durven te stellen en weten dat je elkaar nodig hebt. Iedereen kan bijdragen. Die positieve kijk, die energie en als het dan toch een keertje anders loopt: ‘En Door!!’.

Tekst geschreven door Jan Willem Koopman (augustus 2017).

Vandaag spreken we Hans Vonk (40). Hij is vrijwilliger en begeleider tijdens de Mont Ventoux On Wheels. In het dagelijks leven werkt Hans in de metaalbewerking in Staphorst. Speciaal voor dit project neemt hij een week vrij. ”Niet alleen om te lopen, maar vooral om mij in te zetten voor al die klasbakken die straks de berg opgaan”, aldus de enthousiaste Elburger.

 Wat is jouw rol tijdens MVOW?

”De vorige keer ging ik mee als begeleider van Danny. Dat is mijn stiefzoon en hij zit in een rolstoel. Hij is erg zelfstandig en fysiek sterk. Hij beklom de berg voor 85 procent zelfstandig. Hij heeft mij nu eigenlijk niet meer nodig. Daarom ben ik dit jaar breder inzetbaar. Ik reis voor de troepen uit om alles goed voor te bereiden.”

Waarom doe je mee?

“Mont Ventoux On Wheels heeft vorig jaar veel indruk op mij gemaakt. Ik vond het gaaf om iets te kunnen betekenen voor een ander. Dat gaf mij veel voldoening. Direct na afloop heb ik gezegd: Volgend jaar weer.”

Wat levert dit project op?

“Je leert in dit project anderen te helpen en begrijpen. Vorig jaar zei een begeleider dat hij een slechte begeleider was, omdat anderen meer aandacht aan zijn cliënten gaven dan hij dat deed. Maar ik vond dat een mooi compliment. Want iedereen kijkt om naar elkaar. Hokjes en kaders verdwijnen. Straks in Frankrijk, zijn we één groot team. Of je nu een vluchteling bent of een beperking hebt. Iedereen is er voor elkaar op het moment dat het nodig is. Dat geldt ook daarna. We hebben een groepsapp, waarin we na die tijd contacten onderhouden. Er ontstaan zelfs vriendschappen dat weekend. Afgelopen week heb ik nog iemand geholpen met verhuizen.’’

Wat was jouw hoogtepunt?

”Eigenlijk was het hele project één hoogtepunt. Je werkt toe naar de beklimming, maar tijdens die weg ernaar toe gebeurt er veel met de deelnemers. Ze worden socialer en fysiek sterker. Dan ontstaat er ook een hechte groep dat voor elkaar wil werken. En als ik straks tussen meer dan 100 deelnemers naar boven ga, geeft mij dat een enorme kick.”

Wat ga je dit jaar anders doen?
”De vorige keer haakte ik later aan bij de groep. Hierdoor kende ik niet alle deelnemers en hun achtergrond voordat we de berg opgingen. Dat wil ik dit jaar anders doen. Ik ben vanaf het eerste moment bij de voorbereidingen en de trainingen. Het is belangrijk om te weten wat iemands achtergrond is en wat hem of haar motiveert om aan dit project mee te doen. Zo kan ik nog meer genieten van ieders prestatie.”

Met dank aan Colin Pelleboer (juli 2017).

Voor de woensdagavondtraining spreken we Jarno Blokdijk. Hij is 35 jaar en woonachtig in Wezep. Daar woont hij begeleidt bij Careander, locatie De Linden. Jarno heeft een passie voor zijn auto: een Peugeot 107 sportuitvoering. Dankzij de automaat in zijn auto is rijden geen probleem voor hem. Hij bezoekt regelmatig Auto Meetings en evenementen in het hele land. Maar de laatste weken is die passie op de achtergrond geraakt vanwege een nieuwe uitdaging: Mont Ventoux on Wheels.

Infectie
”Tijdens mijn geboorte kreeg ik een infectie. Hierdoor ben ik slechthorend en heb ik spraakproblemen. Desondanks ben ik erg actief. Ik houd van wandelen, voetballen en hardlopen. Ik ben superfit en heb nu al zin om de Mont Ventoux op te gaan”, aldus de enthousiaste Wezeper.

Rolstoelers trekken
”Naast zelf wandelen wil ik ook graag anderen helpen de Mont Ventoux op te komen. Zo ga ik rolstoelers de berg optrekken. De rolstoelen moeten namelijk zowel voor als achter worden ondersteund”, legt Jarno uit.

Eerste keer
Het is Jarno zijn eerste keer dat hij meedoet aan Mont Ventoux on Wheels. “Ik ben weleens in Frankrijk geweest, maar dat was in Euro Disney. Dat is bijna net zo leuk”, lacht Jarno. Hij heeft zich goed voorbereid op de uitdaging. “Op de computer heb ik YouTube filmpjes bekeken en onderling praten we er veel over. Ik vind het een uitdaging om straks 21,5 kilometer die berg op te gaan. Hopelijk houdt mijn rug het goed. Daar heb ik de laatste tijd last van. Dus ik doe het vanavond, tijdens de training, rustig aan. Ik loop al een tijdje bij chiropractor. Maar mocht ik straks pijn ervaren in Frankrijk, dan ga ik gewoon door. Want samen met deze groep gaan we de top bereiken’’, besluit Jarno

Met dank aan Colin Pelleboer (juli 2017).

Het is woensdagavond. De vaste trainingsavond van deelneemster Simone Schoonhoven (24) uit Wezep. Volledig in trainingstenue en met een bidon in haar handen staat ze er klaar voor met vijftig andere deelnemers. Vlak voor de training neemt ze even de tijd voor een interview waarin ze vertelt waarom ze meedoet aan de Mont Ventoux On Wheels.

De vierentwintigjarige Wezepse woont in het woonzorgcomplex Veldheem. Daar krijgt ze een klein beetje zorg en woont ze verder zelfstandigheid. “Het is daar prettig wonen, want je kunt hier prachtig wandelen. Dat doe ik vaak met mijn begeleiders en ouders.” Simone heeft een verstandelijke beperking, maar laat zich daardoor niet sportief beperken. Ze vindt het leuk om te sporten. Tijdens buiten sporten leeft ze helemaal op. ”Ik doe aan paardrijden en wandelen. Dat laatste is goed voor mijn conditie. Dat heb ik wel nodig als ik straks die berg op ga”, vertelt Simone enthousiast.

Motivatie
Als we Simone vragen naar haar motivatie zegt ze: ”Ik deed in eerste instantie mee voor het goede doel en de sportieve uitdaging. Daarnaast ben ik nog nooit in Frankrijk geweest. Wij gingen thuis niet vaak de grens over. Ik ben alleen nog maar in Duitsland en Tsjechië geweest. Het gebied waar wij straks heen reizen lijkt mij prachtig om te zien.”

Groepsgevoel
Simone is een gezelligheidsmens en geniet van de mensen die ze leert kennen tijdens de trainingen. ”Je loopt soms twee uur met de groep, waardoor je steeds naast iemand anders wandelt. Je maakt dan makkelijk een praatje. Op die manier heb ik al veel nieuwe mensen leren kennen.”

Trainingen
De trainingen zijn intensief, maar goed te doen volgens Simone: ”Ik ben bijna altijd op de trainingen aanwezig en daarnaast wandel ik thuis ook veel. Hierdoor beschik ik over een goede conditie. Ze zeggen regelmatig dat ik niet te snel moet lopen”, vertelt Simone met een glimlach. “De trainingen vanuit WIEL zijn afwisselend en uitdagend. Zo trainen we binnen en buiten. Bijvoorbeeld door een parcours af te leggen, te basketballen en zelfs touwtjespringen. Die oefeningen zijn niet alleen goed voor de conditie maar ook goed voor je spieren.”

Hoogtepunt
”Het gezelligheidsaspect is voor mij tot nu toe het hoogtepunt. De kennismaking en ook de manier waarop iedereen met elkaar omgaat. We helpen elkaar als dat nodig is. Laatst zat een deelnemer vast met zijn rolstoel. Daar stond direct tien man omheen. Dat gaf mij een heel vertrouwd gevoel”, besluit Simone.

Met dank aan Colin Pelleboer (juli 2017).